Polska Fundacja Sufich

W strone serca

Posłuchaj słów, które kiedyś Wezyr Wezyrów powiedział: „Gdy serce jest nieobecne, modlitwa też nie jest pełna”.

Medytacja


Medytacja suficka jest wielowiekową, sprawdzoną duchową praktyką, która pomaga w lepszym rozumieniu funkcjonowania naszej intuicji i daje możliwość głębokiego wglądu w naszą duchową naturę.
Mistrzowie suficcy uważają, że człowiek, prócz umysłu posiada również inne ośrodki świadomości, z których serce należy do najważniejszych.... Oczyszczając i polerując serce dzięki autentycznej sufickiej praktyce, serce staje się lustrem, które odbija światło Prawdy. Dzięki praktykom uczeń uzyskuje duchowy wgląd, który pomaga mu w budowaniu lepszych relacji z Bogiem, ludźmi i całą Naturą.
Z nauk sufich i ich praktyk mogą dziś czerpać duchowe korzyści i podążać drogą samodoskonalenia osoby różnych wyznań. Nauki pomagają w kształtowaniu naszego charakteru i w tworzeniu relacji z wyznawcami innych religii, relacji opartych na wzajemnym zrozumieniu, akceptacji i empatii. Pomagają również w budowaniu zdrowego modelu dla młodzieży i przyszłych pokoleń.
Warunkiem tworzenia kultury pokoju jest osiągnięcie wpierw wewnętrznego pokoju w naszym sercu. Świat będzie lepszy tylko wtedy, kiedy my sami staniemy się lepsi. Relacje międzyludzkie muszą być budowane nie na rywalizacji, chciwości i egoizmie, ale na empatii, akceptacji i miłości i aby te cechy wprowadzić w życie, należy je wpierw wyrobić w sobie. Nie ma zewnętrznej siły, która by zmusiła ludzi to bycia lepszymi, bo ta siła nie znajduje się na zewnątrz, ale wewnątrz nas. Przemiana leży w możliwościach każdego człowieka.


Codzienna jednogodzinna praktyka medytacyjne może zmienić życie i nasze percypowanie świata.
Szkoła Nauk Sufich została w Polsce założona w 1996 przez Andrzeja Saramowicz, ucznia Szajcha Hazrata Azada Rasoola z Indii. Jej główne cele to nauczanie praktyk medytacyjnych i pomaganie na duchowej ścieżce.
Szkoła oferuje:
• Bezpłatne indywidualne instrukcje medytacyjne.
• Regularne spotkania medytacyjne w Warszawie, Łodzi i Krakowie.
• Możliwość osobistego przewodnictwa podczas corocznych wizy Szajcha do Polski
• Coroczne międzynarodowe medytacyjne odosobnienia.



Medytacja (muraqaba)

Fragment rozdziału z książki "W stronę serca" Szajcha Hazrata Azad Rasoola

Wiekowe doświadczenia pokazują, że medytacja prowadzi do wszystkich etapów doskonałości. Z tego powodu, choć szajchowie naszego bratwa również praktykują zikr (recytacje przywołujące pamiętanie Boga) i darud (suplikacje o błogosławieństwo Proroka (s.a.w.s.)), murakaba jest najważniejszym komponentem wewnętrznej pracy duchowej. Początki murakaby sięgają jeszcze powiedzenia Proroka Muhammada (s.a.w.s.): „Uwielbiaj Boga, jak gdybyś Go widział, a jeśli Go nie widzisz, wiedz, iż On widzi ciebie”60. Dosłownie murakaba znaczy oczekiwanie lub gwarantowanie czy chronienie. Ponieważ nazwa ta jest używana przez sufi ch jako określenie techniczne, jej znaczenie jest różne w poszczególnych bractwach. W bractwie Nakszbandijja Mudżaddidijja określenie to oznacza po prostu siedzenie z zamkniętymi oczami i oczekiwanie na błogosławieństwo od Boskiej Esencji (źródła wszelkiego błogosławieństwa i obfi tości). Jest to sztuka odcinania się od zewnętrznych bodźców i przekierowania uwagi na Boga poprzez transmisje i nija (intencje), otrzymane od szajcha. Tradycyjnie studenci wielu bractw odrzucali świat przez lata, jeśli nawet nie przez całe życie. Techniki sformułowane przez szajcha Ahmada Faruki Sirhindiego (r.a.) nie wymagały takich długich okresów wyrzeczeń.

W XIX wieku inny hinduski mistrz, Sajjid Abdul Bari Szach (r.a.) (zm. 1900) zaadaptował te techniki, robiąc je jeszcze bardziej dostępnymi duchowym wędrowcom (salikom) i bardziej odpowiednimi do warunków współczesnego świata. Obecne podejście jest bardziej kompatybilne z dzisiejszym stylem życia, ale jest również bardzo delikatne. Z tego powodu siedzimy w medytacji (murkaba). Nie stosując surowych praktyk i długich odosobnień, kładziemy nacisk na murakabę jako sposób na oczyszczenie lata’if i otrzymania boskiego błogosławieństwa. Siedzenie w medytacji (murakaba) jest formą wyrzeczenia, ale jest to wyrzeczenie, które ma miejsce kilka razy dziennie przez czterdzieści minut, a nie bezustannie przez kilkadziesiąt lat. Odwracamy się od świata na pewien czas, aby zdjąć naszą uwagę ze świata na krótki moment i zwrócić się ku czemuś innemu. Prze czterdzieści minut odwracamy się od codziennych spraw. Powierzamy wszelkie sprawy Bogu, a Bóg wszystko bierze pod Swoją opiekę.

Sufi cki mistrz z Centralnej Azji, Saduddin Kaszgari (r.a.) (zm. 860) usłyszał raz szajcha Dżunaida z Bagdadu (r.a.) (zm. 910) opowiadającego,jak kot nauczył go murakaby. „Pewnego dnia widziałem kotkę siedzącą przy mysiej dziurze. Siedziała w takim skupieniu, że nawet przez moment nie drgnęła. Obserwowałem ją z wielkim zdumieniem, kiedy nagle usłyszałem głos: O bezczynny, jestem nie mniej twoim celem, niż mysz jest celem kota. Powinieneś dążyć ku Mnie, nie mniej niż kot dąży do swojej zdobyczy!” Milczenie jest pukaniem do wewnętrznych drzwi. Jeśli ktoś oczekuje gościa, nie włącza wiertarki elektrycznej ani odkurzacza, wiedząc, że hałas zagłuszyłby pukanie czy dzwonek do drzwi. Podobnie student sufi zmu przystępuje do murakaby w milczeniu i z koncentracją. Murakaba została opisana jako „przepływ świadomości skierowanej do Boga” i polega na świadomym zaangażowaniu, a nie na nieświadomej relaksacji. Jest świadomością tego wszystkiego, co dzieje się wewnątrz nas w danym momencie. Inna defi nicja murakaby to „czujność, która oznacza uważność:” czuwanie jest okresem, podczas którego osoba pozostaje w stanie uwagi. Kiedy student angażuje się w praktykę murakaby, wówczas wyraża swoją wolę uwagi poprzez intencję. W codziennym życiu intencja poprzedzona jest zamierzonym działaniem lub myślą i powziętą celową decyzją. W kontekście sufi ckiej medytacji intencja (nija) jest technicznym określeniem deklaracji recytowanej w milczeniu za każdym razem, kiedy ktoś siada z zamiarem skierowania swojego umysłu i serca w stronę obiektu swojego pragnienia: Boga. Szajch nadaje intencje (nija) uczniom w określonej kolejności. Każda intencja oczyszcza poszczególną latifę (subtelny ośrodek świadomości) w taki sposób, że poprzez ten ośrodek uczeń staje się bardziej wrażliwy na transmisję pochodzącą z innego wymiaru (świadomości). Niektóre mistyczne szkoły uważają wyciszenie umysłu za osiągnięcie końcowe. Kiedy ktoś jest w stanie uwolnić umysł od myśli, wówczas zmartwienia tracą moc, pojawia się uczucie spokoju. Przyrównując takie poczucie spokoju do duchowego spełnienia, wiele technik skupia się na kontroli myśli.

Poszukujący, który angażuje się w praktyki sufizmu, kieruje swoją uwagę gdzie indziej. Pozostawia umysł w spokoju, pozwalając mu wykonywać swoją pracę, a jednocześnie zaczyna rozbudzać ośrodki świadomości lata’if. W czasie medytacji myśli krążą w umyśle, wędrując tu i tam, ale uczeń sufi zmu nie stara się za nimi podążać. Czy siedziałeś kiedykolwiek w restauracji lub na przystanku autobusowym, jedynie patrząc i pozwalając na pojawianie się i znikanie wszystkiemu, co znajdzie się w polu widzenia? Podobną obojętność przejawiamy w medytacji. Po pewnym czasie myśli wyciszają się i medytujący przestaje być świadom i myśli, i siebie. Wtedy zatraca się w medytacji. W tym stanie zaczyna dryfować z jednego wymiaru do innego, tak jak łódka dryfuje pod wpływem nurtu, nie mając na to wpływu, niesiona w stronę miejsca przeznaczenia. Medytujący zdobywa nowy wgląd i głębsze zrozumienie Boga, świata i drugiego człowieka. Pojawia się uczucie zainteresowania i chęci spędzania dłuższego czasu na medytacji oraz pragnienie dalszego progresu na ścieżce. Stopniowo praktyka murakaby odnawia całe nasze istnienie. U poszukującego (salik) ostatecznie dokonuje się stopniowa przemiana. Wielu ludzi podchodzi do medytacji na zasadzie „zobaczmy, co mogę z tego mieć” lub z nadzieją zyskania psychicznych lub nadprzyrodzonych mocy. W murakabie ci, którzy kroczą ścieżką sufich, nie starają się być nikim innym, tylko tym, kim naprawdę są. Obserwują i są gotowi widzieć i słyszeć, ale nie pragną szukania zjawisk (choć niezwykłe zjawiska mogę mieć miejsce). Nie ma zjawiska bardziej niezwykłego niż wewnętrzna transformacja. Osiągnięcie świętości jest chyba największym fenomenem. Moc współczucia, spokoju i miłości są największymi mocami.

W milczeniu medytacji dystrakcja, wszelkie zakłócenia, wewnętrzne dialogi, wątpliwości, obawy i sprzeczności umysłu cichną. W ciszy medytacji, tak jak w spokojnym stawie, najmniejsza bryza powoduje zmarszczenia. Kiedy woda przestaje być poruszona, wtedy łagodna bryza wiedzy o rzeczywistości może być wyczuwana poprzez jej działanie na wewnętrzną jaźń. Człowiek zaczyna otwierać się na otrzymanie błogosławieństwa obfi tości i jest w stanie zrozumieć znaczenie innych światów.










Copyright © 2012. Polska Fundacja Sufich im. Dżelaladdina Rumiego  
e-mail: rumipoland@gmail.com

www.sufi.org.pl


 KRS: 0000422755   NIP: 1231270467